W3-การบ้านเรื่องสั้น

W3-การบ้านเรื่องสั้น

เรื่องสั้น นักเวทย์ กริมป์ ไนท์ กับสถานการณ์วุ่นๆ ในบาร์เนเวล

Logline: เหตุการณ์พักผ่อนช่วงเย็นของนักเวทย์ กับเรื่องสนุกๆ กับสองสาวพนักงานเสิร์ฟของร้าน

ตัวละคร: กริมป์ ไนท์

  • รูปร่างหน้าตา: ชายหนุ่มอายุช่วง 25 ปี ใบหน้าเด็กว่าวัย ดูไม่น่าเชื่อถือ ผมสั้นสีดำ ตัวสูงตามปกติ ดวงตาสีทอง
  • เสื้อผ้าที่สวมใส่: ชุดยาวคลุมทั้งตัวเสมือนกับนักบวช แต่สีดำ
  • อาชีพ: นักเวทย์พเนจร ไม่สังกัดกับฝ่ายใด
  • ประวัติ: สายเลือดของนักเวทย์เลือดพิเศษที่มีไม่กี่คนในโกล ปัจจุบันหันหลังให้กับฝ่ายเวทย์ทุกฝ่าย
  • ท่าทางที่มองเห็นจากคนอื่น: ซื่อตรง เชื่อมั่นในความถูกต้อง ดูเด็กไม่น่าเชื่อถือเมื่อเทียบกับวัย
  • ข้าที่คนที่พร้อมจะตอบรับและช่วยเหลือคนอื่น แม้ว่ามันจะยากลำบากเพียงใดก็ตาม
  • รุกะเป็นเด็กที่น่ารัก ถึงแม้จะขี้แกล้งไปสักหน่อย แต่ก็มีความใสซื่อ บริสุทธิ์
  • เมื่อถูกรุกะแกล้ง โดยทดสอบว่าโกหกหรือไม่ด้วยเครื่องตรวจจับไฟฟ้า ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องสนุกๆ ของเด็ก และอยากแกล้งรุกะกลับ
  • ไม่ได้คิดอะไร ไม่ได้โกรธหรือโมโหอะไร
  • ตัดสินใจที่จะเลิกแกล้งกลับ หรือโกหก
  • “ต่อไปเราต้องคิดอย่างรอบคอบในการตอบคำถามเธอแล้วละ ถึงว่าแกล้งรุกะกลับมันจะน่าสนใจ แต่เราก็สู้การแกล้งของรุกะไม่ได้”

ตัวละคร: รุกะ

  • รูปร่างหน้าตา: เด็กอายุ 12 ขวบ ตัวเล็กสมวัย ผิวขาวเหลือง ผมยาวสีน้ำตาล ทรงทวิลเทล
  • เสื้อผ้าที่สวมใส่: ชุดพนักงานเสิร์ฟแบบชาวบ้านๆ สำหรับเด็ก กระโปรงยาวเหนือหัวเข่า 1 คืบ
  • อาชีพ: พนักงานเสิร์ฟและดูแลแขกในร้านอาหาร
  • ประวัติ: ฝาแฝดกับเรนนะ เป็นลูกของเจ้าของร้านอาหารบาร์เนเวล เป็นชาวบ้านปกติธรรมดา ไม่มีสายเลือดพิเศษแต่อย่างใด มีความรู้เรื่องเวทย์มนต์ไฟฟ้า และลมระดับต้น
  • ท่าทางที่มองเห็นจากคนอื่น: แก่แดด พูดเก่ง เอาใจแขกเก่ง ประเมินสถานการณ์เก่ง ชอบแกล้ง
  • หนูน่ารักทุกคนต้องรักและเอาใจหนู หนูฉลาดและจัดการปัญหาเฉพาะหน้าได้อย่างดี
  • พี่ไนท์ เป็นพี่ชายที่สุภาพ น่ารัก แต่ก็แอบลามกๆ หน่อย เขาเอาแต่จ้องไปหาเรนนะ ทั้งที่หนูก็พยายามอ่อยให้พี่ชายสนใจหนูมากๆ แต่ก็เหมือนไม่ค่อยได้ผลเท่าไหร่
  • เมื่อได้แกล้งพี่ไนท์ คิดว่าน่าจะต้องสนุกมาก ยิ่งตอนได้เห็นพี่ชายตกใจ ต้องมีความสุขสุดๆ
  • มีความสุขที่ได้เห็นพี่ชายตกใจ และไม่ไม่โกรธที่แม้ว่าหนูจะแกล้งพี่ชายแรงๆ
  • พยายามหาเรื่องใหม่แกล้งต่อไป ทำให้พี่ชายต้องคิดหนักขึ้น แต่ไม่อยากให้พี่ชายเจ็บตัว
  • “ฮิๆ พี่ชายผิดเองนะที่โกหกพวกหนู โดนช็อตเลยสมน้ำหน้า เดี๋ยวเรามาเริ่มคำถามต่อไปนะ บอกไว้ก่อนเลยถ้าพี่ยังโกหกอีกจะเจ็บยิ่งกว่านี้อีกนะคะ”

ตัวละคร: เรนนะ

  • รูปร่างหน้าตา: เด็กอายุ 12 ขวบ ตัวเล็กสมวัย ผิวขาวเหลือง ผมสั้นสีน้ำตาล ไว้หน้าม้า
  • เสื้อผ้าที่สวมใส่: ชุดพนักงานเสิร์ฟแบบชาวบ้านๆ สำหรับเด็ก กระโปรงยาวเหนือหัวเข่า 1 คืบ
  • อาชีพ: พนักงานเสิร์ฟและดูแลแขกในร้านอาหาร และฝ่ายพยาบาลของร้านอาหาร
  • ประวัติ: ฝาแฝดกับเรนนะ เป็นลูกของเจ้าของร้านอาหารบาร์เนเวล เป็นชาวบ้านปกติธรรมดา ไม่มีสายเลือดพิเศษแต่อย่างใด มีความรู้เรื่องเวทย์มนต์น้ำระดับต้น และเวทย์รักษาระดับกลาง 
  • ท่าทางที่มองเห็นจากคนอื่น: เงียบ พูดไม่เก่ง ขี้แย เก็บความรู้สึกไม่ค่อยอยู่มักจะแสดงออกทางสีหน้าแทนคำพูด มีความเป็นคูลเดเระอยู่ลึกๆ 
  • ไม่มีความมั่นใจในตัวเองเลยค่ะ หนูไม่มีอะไรดีเลย เป็นฝาแฝดกับรุกะแท้ๆ แต่ก็ยังรู้สึกว่าตัวเองช่างไม่สวยหรือน่ารัก ห่างไกลกับรุกะเหลือเกิน
  • พี่ไนท์ เป็นแขกที่สุภาพ คุยเก่ง น่ารักค่ะ
  • เมื่อเห็นพี่ไนท์ถูกแกล้ง คิดว่าพี่ไนท์ต้องเจ็บมากแน่เลยที่ถูกแกล้ง เป็นห่วงค่ะ
  • รู้สึกสงสารที่พี่ไนท์ถูกแกล้งค่ะ และโกรธรุกะที่แกล้งพี่ไนท์ค่ะ
  • เข้าไปช่วยรักษาแผลไหม้ของพี่ชาย ทำให้หายเจ็บปวดและแผลหายไปค่ะ
  • “เดี๋ยวหนูช่วยรักษาให้ พี่ไนท์อยู่นิ่งๆ ก่อนนะคะ”

โครงเรื่อง

  • เข้าร้านอาหาร บาร์เนเวล
  • คุยกับเจ้าของร้าน ขอห้องเงียบๆ สั่งอาหาร 
  • เด็กทั้งคู่มาเสิร์ฟและคุยเล่นด้วย แนะนำตัวละคร
  • เด็กชวนเล่นเกม มีบทลงโทษ
  • ก่อนจาก เด็กถามว่าชอบใครคนไหนไหม แล้วรุกะก็มาหอมแก้ม 
  • นักเวทย์หอมแก้มเรนนะ เรนนะเป็นลม พ่อจึงมาไล่นักเวทย์ออกจากร้าน

ระหว่างที่พวกเราเข้ามาพักผ่อนในเมืองเซเวล ช่วงเย็นนี้ผมได้ตัดสินใจเข้ามาทานอาหารร้านหนึ่ง ร้านนี้มีความหรูหราแตกต่างกับร้านอื่นใกล้เคียง อาคารหลังสีดำ หน้าร้านได้รับการตกแต่งอย่างดี เขียนชื่อว่า “บาร์เนเวล” นอกจากนี้ยังมีป้ายราคาตั้งไว้ที่หน้าร้านแตกต่างกับร้านอื่นทั่วไป แต่ปัจจัยที่ทำให้ผมตัดสินใจเลือกร้านนี้นั่นมาจากข้อความบรรทัดล่างสุดของป้าย คือข้อความว่า “มีห้องบริการอาหารส่วนตัว คิดเพิ่ม 1 เหรียญเงิน” นั่นเอง

ผมและมานาลิสหลังจากเดินทางมาหลายวัน ได้กินแต่อาหารปรุงเองเป็นหลัก จึงอยากได้ร้านดีๆ เข้ามาในการพักผ่อนและกินอาหารอร่อยๆ ถึงจะแพงเสียหน่อยก็จ่ายได้เพื่อความสุขเล็กๆ ในวันนี้

“สวัสดีครับ ผมสนใจห้องอาหารส่วนตัวยังมีว่างไหมครับ”

ผมเดินเข้ามาในร้าน และสอบถามกับพนักงานที่ทำอาหารตรงเคาน์เตอร์ บรรยากาศในร้านวันนี้ค่อนข้างเงียบ นอกจากผมก็มีคนที่นั่งรับประทานอาหารอีกแค่ 2 คนที่เคาน์เตอร์เท่านั้น

 “ยังว่างอยู่ครับ เดี๋ยวสามารถเลือกคอร์สอาหารทางนี้ได้เลยครับ แล้วเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวผมให้เด็กนำทางไปรออาหารที่ห้องให้ครับ”

หลังจากได้รับเมนูอาหาร ผมได้เลือกคอร์สที่ราคาแพงที่สุดไป จะได้เป็นเมนูง่ายๆ 4 อย่าง ไวน์ และเหล้าจำนวนหนึ่ง หลังจากรอสักพักก็มีพนักงานเสิร์ฟตัวน้อยใส่ชุดสาวเสิร์ฟแบบชาวบ้านออกมาต้อนรับ

“สวัสดีค่ะ พี่ชาย เดี๋ยวตามหนูขึ้นมาข้างบนได้เลยคะ ห้องส่วนตัวจะเป็นห้องแรกติดทางเดินเลยค่ะ หรือถ้าพี่ชายต้องการห้องอื่นก็แจ้งได้นะคะ วันนี้ไม่มีคนสามารถเลือกได้ตามสบายเลย”

เด็กสาวร่าเริงเป็นคนออกมาต้อนรับ และนำทางเดินไปยังห้องส่วนตัว ผมไม่ได้ขอเปลี่ยนห้องตามข้อเสนอของ
เด็กสาว เพราะว่าห้องที่ได้รับก็ใหญ่โต และมีความเป็นส่วนตัวมากตามที่ต้องการแล้ว

“ขอบคุณมาก สาวน้อย”

“หนูชื่อ รุกะ คะพี่ชาย พี่ชายสามารถเรียกรุกะใช้งานได้เลยนะคะ เดี๋ยวหนูนำอาหารมาเสิร์ฟให้อีกทีค่ะ พี่ชายพักผ่อนตามสบายได้เลย”

“เรียกให้รุกะมากินเป็นเพื่อนด้วยได้ไหมครับ ฮ่าๆ”

ผมถือโอกาสแซวเด็กสาวตัวน้อย ก่อนที่จะเดินออกไป

“ถ้าพี่ชายเลี้ยงหนู เดี๋ยวหนูไปขอพ่อให้นะ แบร่ๆ”

รุกะแลบลิ้นให้ผมหลังจากพูดจบ และรีบเดินออกไปจากห้อง ระหว่างรออาหารและเครื่องดื่ม ผมจึงได้นำมานาลิส
ออกมาวางไว้บนเบาะนิ่มๆ เพื่อได้เขาได้พักผ่อนสบายๆ และใช้เวทย์อโรม่า สร้างกลิ่นหอมเพิ่มบรรยากาศในห้อง หลังจากนั้นจึงใช้เวลาระหว่างรอสำรวจห้องไปเรื่อยๆ

“อาหารมาแล้วค่ะพี่ชาย หนูขออนุญาตวางบนโต๊ะให้เลยนะคะ เอ๊า… เรนนะรีบเข้ามาสิ รินเหล้าให้พี่ชายด้วยนะ”

หลังจากวางอาหาร และเสิร์ฟเครื่องดื่มเรียบร้อยแล้ว สองสาวก็ลุกขึ้นและชวนคุยกับเขา

“พี่ชาย นี่ฝาแฝดหนู ชื่อเรนนะ นะคะ เธอพูดไม่ค่อยเก่ง แต่ก็ตั้งใจมากค่ะ พี่ชายเรียกใช้รุกะหรือเรนนะตลอดได้เลยนะ”

“…”

เรนนะก้มหน้าทักทายผม แต่ไม่มีคำพูดใดๆ ออกมาปากของเธอ

“ฟืดๆ… พี่ชายทำอะไรกับห้องหรอคะ กลิ่นหอมจังเลย ได้กลิ่นแล้วรู้สึกสบายใจมากเลยค่ะ”

“อ่อ เป็นเวทย์อโรม่าน่ะ ที่ทำให้คนได้กลิ่นรู้สึกผ่อนคลาย สดชื่น”

หลังจากพูดจบ ผมก็สะบัดมือเสกดอกไม้ออกมา เป็นดอกเดซี่สีแดงแล้วยื่นให้กับรุกะ และดอกเดซี่สีขาวแล้วยื่นให้กับเรนนะ

“ขอบคุณมากเลยค่ะพี่ชาย ดอกไม้กลิ่นหอมแล้วก็สวยมากเลย ว่าแต่พี่ชายชื่ออะไรหรอคะ พวกหนูจะได้เรียกกันถูก”

“พี่ชื่อ กริมป์ ไนท์ หรือเรียกพี่ไนท์ ก็ได้ครับ หรือจริงๆ เราเรียกพี่ชายเหมือนเดิมก็ได้”

“พี่ไนท์~~”

“พี่ไน…”

สองสาวต่างเรียกชื่อเขาออกมา คนแรกเรียกด้วยเสียงมั่นใจอ้อนออดน่ารัก สร้างดาเมจให้กับหมีนักเวทย์อย่างเขาเป็นอย่างมาก อีกคนเรียกด้วยเสียงขาดความมั่นใจ ตามสไตล์ของคนที่พูดไม่เก่ง ถึงจะดูไม่น่ารักเท่าคนแรก แต่ก็ชวนให้อยากแกล้ง

“งั้นเดี๋ยวพวกหนูไปเอาอาหารที่เหลือมาให้นะคะ แล้วหนูจะมาอยู่เป็นเพื่อน~ พี่ชายสัญญาแล้วนะ ว่าวันนี้จะเลี้ยงของกินทุกอย่างให้รุกะกับเรนนะเลย เย้ๆ~”

รุกะดีใจอยากออกนอกหน้า ส่วนเรนนะนิ่งๆ แต่ก็แอบยิ้มเล็กๆ ในขณะที่พวกเธอทั้งคู่รู้ว่าจะได้กินขนมฟรี

“จัดไป เดี๋ยวมื้อนี้พี่เลี้ยงเต็มที่ ไม่ต้องเกรงใจ”

“เย้ๆ~ ขอบคุณนะคะพี่ชาย~”

หลังพูดจบรุกะก็เดินเข้ามากอดแขนของเขา ไม่นานนักเรนนะก็ดึงรุกะออกไป และเดินลงไปรับอาหารที่เหลือจากครัวข้างล่าง

“พี่ชาย~~ รอนานไหมคะ”

รุกะกับเรนนะกลับมาอีกครั้งพร้อมอาหารที่เหลือ ขนมอีกจำนวนหนึ่ง และน้ำส้มในมือ

“หนูบอกป๊ะป๋าแล้วว่าจะอยู่เล่นกับพี่ชาย วันนี้ร้านไม่ค่อยมีลูกค้า ป๊ะป๋าก็เลยโอเคค่ะ แล้วก็พวกขนมกับน้ำทั้งหมด ลงบัญชีพี่ชายเรียบร้อย ฮิๆ”

“ขอบคุณพี่ไนท์ด้วยนะคะ คุณพ่อให้มาดูแลพี่ได้เต็มที่เลยค่ะ”

“ไม่ค่อยจริงๆ รุกะเนี้ยนะ ไม่มีความเกรงใจต่อพี่ชายเสียเลย ส่วนเรนนะขอบคุณนะครับที่มานั่งเป็นเพื่อน”

“ค่ะ พี่ไนท์”

เรนนะสงกหัวให้อย่างเรียบร้อย และมานั่งตรงข้ามกับผม ส่วนรุกะมานั่งข้างๆ ผม พร้อมกับออดอ้อนใส่เหมือนลูกแมวตัวน้อยๆ

“พี่ชายๆ แนะนำตัวหน่อยๆ พี่ชายมาจากไหนหรอคะ แล้วจะมาอยู่ในเมืองนี้นานไหม มีแฟนหรือยังคะ ชอบผุ้หญิงแบบไหนคะ”

“ใจเย็นๆ สิ รุกะ ดูพี่ไนท์ทำหน้างง ฟังไม่ทันแล้ว ค่อยๆ ถามทีละอย่างสิ”

“เรนนะนิ ทำไมต้องดุด้วย”

พอพูดเสร็จรุกะก็ตีเนียนกอดแขนผมอีกครั้ง ใจผมเต้นตึกๆ ตักๆ รุนแรง หลังจากโดนเด็กอายุ 12 ปีกอดแขนแบบไม่ทันตั้งตัว

“หยุดกอดแขกเดี๋ยวนี้ เดี๋ยวเถอะๆ”

“ง่า… แขกที่ไหนกัน พี่ชายก็คือพี่ชายของรุกะนะ… งั๊มๆ… “

รุกะโดนเรนนะมองอย่างตำหนิใส่ ท้ายที่สุดจึงยอมแพ้ปล่อยแขนผม แล้วหันไปหยิบขนมใส่ปากแทน 

“พี่ชายยังไม่ตอบคำถามหนูเลย บอกเลยเดี๋ยวนี้เลยนะ พี่ชายมาจากไหน แล้วก็อยู่เมืองนี้นานไหมคะ”

“พี่เป็นนักเวทย์พเนจร ท่องเที่ยวไปเรื่อยครับ เพิ่งจะเดินทางจากเมืองซาเลนมา เมื่อ 6 วันก่อน ได้เข้าเมืองนี้มาช่วงสายๆ นี่เอง สำหรับจะอยู่นานไหม ตอนนี้ยังไม่ได้คิดเลย วางแผนเช่าโรงแรมไว้ 3 วันก่อน ถ้าไม่มีธุระก็น่าจะอยู่นานกว่านั้นนะ”

“พี่ชายอยู่น้อยจัง แบบนี้รุกะก็ได้อยู่กับพี่ชายแค่ 3 วันเองสิ แงๆ…”

“เดี๋ยวสิ พี่ไนท์ยังไม่ได้บอกเลยจะมาร้านเราทุกวัน รุกะอย่าเพิ่งไปรบกวนพี่เค้าแบบนั้นสิ”

“เอ๊… หนูจำได้นะ ว่าพี่ชายบอกว่าจะมาเลี้ยงขนมหนูทุกวันเลยนี่น่า ฮิๆ…”

ผมกับเรนนะถึงจะส่ายหน้ากับความเอาแต่ใจตัวเองของรุกะ

“ทำใจหน่อยนะคะ พี่ไนท์ รุกะก็เป็นคนแบบนี้”

“คนแบบไหนหะ ยัยเรนนะนี่มาว่าเค้า เรนนะใส่ความหนู พี่ชายต้องเอาใจหนูชดเชยด้วยนะคะ”

หลังจากพูดจบ รุกะก็กลับมาคลอเคลียออดอ้อนผม ผมจึงได้ตัดสินใจเอาหยิบขนมที่อยู่ข้างหน้าป้อนให้แก้เขินแทน หลังจากนั้นก็ใช้เวลาในการกินข้าว และขนมสักพักหนึ่ง

“พี่ชายๆ อิ่มแล้วใช่ไหมคะ มาเล่นเกมกันๆ”

หลังจากรุกะถามเรื่องเล่นเกมขึ้นมา แถมยังไม่มีใครตอบกลับ รุกะก็หยิบของชิ้นหนึ่งขึ้นมา เป็นวัตถุทรงกลม มีสัตว์รับใช้รูปร่างคล้ายหนูแฮมเตอร์อยู่ข้างใน แต่มีไฟฟ้ากระจายอยู่ในวัตถุนั้นแทน

“แต๊ะ แต๊น เราจะมาเล่นเกม ใครโกหกโดนช็อตกัน กติกาคือ หนูจะให้พี่ชายอุ้มบอลนี้ไว้ แล้วพวกหนูถามคำถาม ถ้าพี่ชายโกหกก็จะโดนช็อต แต่ถ้าพี่ชายพูดความจริงก็จะรอด สำหรับบอลนี้ก็เป็นเวทย์เฉพาะตัวของหนูเองค่า… บอลจับโกหกโดยรุกะ มาม้าชอบบอลนี้มากม๊าก ชอบยืมเอาไปเล่นกับป๊ะป๋าเวลากลับบ้านดึกบ่อยๆ เลยล่ะคะ”

ผมถึงกับเหงื่อตก เมื่อได้ยินคำพูดดังกล่าว และสงสารคุณพ่อเจ้าของร้านจับใจ แต่ยังไม่ทันได้ปฏิเสธ รุกะก็หยิบ
ลูกบอลมาใส่มือผมเรียบร้อย

“เริ่มต้นที่คำถามแรกกันเลย พี่ชายมีแฟนยังคะ~”

เริ่มต้นด้วยคำถามสบายๆ รุกะต่างลุ้นกับคำตอบที่จะได้รับ ส่วนเรนนะทำท่าทางเขินอาย แต่แววตาก็มีความอยากรู้อยากเห็นคำตอบ

“พี่มีแฟนที่คบกันมาถึง 5 ปีแล้วละครับ… จ๊ากกกกกกกก..”

เกิดการช็อตอย่างรุนแรง เมื่อผมแกล้งตอบโกหก รุกะหัวเราะทันทีที่ผมโดนช็อตจนมือมีรอยไหม้หน่อยๆ ส่วนเรนนะก็มีถอนหายใจโล่งอก แล้วเรนนะก็เดินเข้าจับมือผม

“สายน้ำเอย จนปลอบประโลมบาดแผลนี้ จงรักษาให้กลับสู่สภาพเดิม ฮีล!”

หลังจากเรนนะร่ายเวทย์ฮีลจบ บาดแผลและความเจ็บที่โดนช็อตก็หายไปทันที

“เรนนะนี่จริงๆ นะ ไปรักษาให้พี่ชายจอมโกหกทำไมกัน แบร่… เรามาถามคำถามต่อไปกันดีกว่านะพี่ชาย พี่ชายเป็นโลลิคอนไหมคะ”

ผมถึงจะอุทานในใจว่า “เอี้ย” เมื่อได้ยินคำถามดังกล่าว พร้อมทั้งรู้สึกหวาดกลัวรุกะขึ้นมา

“ติ๊ก…ต็อก…ติ๊ก…ต็อก… ทำไมพี่ชายไม่ยอมตอบรุกะอะคะ”

ผมพยายามคิดหาทางเอาตัวรอดจากคำถามนี้ แต่ก็โดนรุกะเร่งเข้ามาทุกที ระหว่างเร่งเธอก็ค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาเรื่อยๆ จนหน้าอกเล็กๆ เบียดเข้ามาหาผม

“พี่ชายได้คำตอบหรือยังคะ จะใช่หรือไม่ใช่ดี”

รุกะพยายามแกล้งผมเต็มที่ เริ่มเอามือเข้ามาจิ้มที่หน้าอกของผม เผื่อคาดคั้นเอาคำตอบ

“ใช่ครับ…”

“พี่ชายพูดเบาจังเลย ไม่ได้ยินคำตอบเลยค่ะ”

รุกะไม่เลิกแกล้งผม และพยายามให้ผมตอบมาให้ดังๆ อีกครั้ง         

“ใช่ครับบบบ ผมเป็นโลลิคอนครับบบบ”

หลังจากตอบคำถามนี่ ผมไม่โดนช็อตแบบรอบก่อน แต่รู้สึกบาดเจ็บด้านจิตใจหนักว่ารอบที่แล้ว จนกระทั่งต้องฟุบตัวลงเพื่อทำใจ รุกะเห็นผมท่าไม่ดีจึงได้แกล้งผมทำให้แย่กว่าเดิม! โดยการเข้ามากอดจากด้านล่างของผม

“โอ๋ๆ พี่ชาย รุกะขอโทดนะคะที่แกล้งพี่ชาย รุกะให้พี่ชายกอดนะคะ พี่ชายไม่โกรธรุกะนะคะ”

ระหว่างที่ผมกอดรุกะ สังเกตเห็นว่าเรนนะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้เข้ามาห้ามรุกะแบบรอบก่อนๆ ไม่นานนัก รุกะก็ปล่อยผมออกจากการกอด

“เอาล่ะพี่ชาย คำถามสุดท้ายของวันนี้ พี่ชายชอบรุกะ หรือเรนนะมากกว่ากันคะ”

“ยัยบ้า… รุกะถามอะไร ไม่เอาคำถามนี่นะ”

“ก็เค้าอย่างรู้นี่น่า พี่ชายเอาแต่จ้องเรนนะ ขนาดหนูอ่อยให้ขนาดนี้แล้วนะ”

เมื่อถามเสร็จ หน้าของเรนนะแดงออกมาชัดเจนมาก ส่วนรุกะเองก็ยืดอกด้วยความภาคภูมิใจว่าคำตอบที่ได้ต้องเป็นตัวเองแน่ๆ ส่วนผมหรอ ตกใจสุดขีดที่รุกะรู้ว่าผมแอบมองเรนนะอยู่เรื่อยๆ ก็นะ จึงเรนนะจะเงียบๆ ครึมๆ แต่บรรยากาศของเรนนะเองก็ทำให้น่าค้นหา

ผมพิจารณาทั้งสองสาวสลับไปสลับมา เพื่อตัดสินใจเลือกคำตอบที่ดีที่สุด และสามารถเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้ไปได้ คนแรกรุกะ เด็กตัวเล็ก ผมยาวสีน้ำตาล ทรงทวิลเทล ผิวขาวเหลือง มีนิสัยขี้แกล้งสุดๆ ขี้อ้อน พูดเก่ง เอาใจเก่งสุดๆ คนสองเรนนะ เด็กตัวเล็กเหมือนกัน ผมสั้นสีน้ำตาล ไว้หน้าม้า เป็นคนเงียบๆ พูดไม่เก่ง แต่ก็สามารถสังเกตสีหน้าได้ง่าย เวลารู้สึกอะไรก็จะแสดงออกทางสีหน้าแทน น่าแกล้ง แกล้งแล้วน่าจะสนุก

“พี่ตัดสินใจเลือก… ทั้งคู่ละกัน”

“…”

“…”

“รอดไม่โดนช็อตแหะ แสดงว่าพี่ชายไม่ได้โกหก ไม่สนุกเลย”

“งือออ…”

รุกะทำหน้าเสียใจที่ตัวเองแกล้งไม่สำเร็จ ตรงข้ามกับเรนนะที่แอบยิ้มดีใจเล็กน้อยๆ ที่ถูกบอกชอบออกมา

“พี่ชาย ตอนนี้ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว หนูว่าพวกหนูต้องไปช่วยป๊ะป๋าเก็บร้านแล้วละ แต่ก่อนไป พี่ชายเป็นนักเวทย์ใช่ไหมคะ ช่วยดูเวทย์ของหนูหน่อยได้ไหมคะ เดี๋ยวหนูจะร่ายเวทย์เสริมพลังให้เรนนะ พี่ชายช่วยจ้องเรนนะดีๆ ทีนะคะ”

“ได้เลยสิ เดี๋ยวพี่ช่วยแนะนำให้รุกะให้นะ ดีใจที่รุกะชอบเรียนเวทมนตร์นะเนี้ย”

“พวกหนูใช้เวทย์เบื้องต้นได้ทั้งคู่เลยค่ะ หนูถนัดสายฟ้ากับลม ส่วนเรนนะถนัดน้ำกับรักษา แบบที่ใช้รักษาพี่ชายไป เอาล่ะ จะเริ่มแล้วนะ~ สายลมเอยจงตอบสนองแก่เรา ผู้เป็นที่รัก~”

ผมพยายามจับตาจ้องไปที่เรนนะ เพื่อช่วยดูผลลัพธ์ของเวทย์ เพื่อที่จะได้แนะนำให้กับรุกะได้ ว่าควรจะแก้ไขปรับปรุงอะไร ส่วนเรนนะปล่อยตัวสบายๆ คิดว่ารุกะน่าจะใช้เวทย์เสริมพลังปกติ

“จงทำตามคิดของเรา และเคลื่อนไหวเจ้าไปตามนิมิตของเรา วินดี้~”

ทันใดนั้นเอง กระโปรงของเรนนะก็ค่อยๆ เปิดขึ้นมา เรนนะไม่ได้ตั้งตัว จึงไม่สามารถเอามือมาป้องกันการเปิดของลมอย่างรวดเร็วได้ ทำให้ผมเห็นกางเกงในสีขาวบริสุทธิ์ที่มีโบว์เล็กๆ ประดับและเห็นบริเวณต้นขาของเรนนะอย่างชัดเจน 

“แงงงง เล่นบ้าอะไรของเธอ ยัยรุกะ ไอ้บ้าาา… ฮือ… งี้หนูก็แต่งงานกับใครไม่ได้แล้วสิ”

จากเด็กเงียบๆ เรียบร้อยอย่างเรนนะ คุกเข่าลงไปร้องไห้ทันที เมื่อโดนรุกะแกล้งเปิดกระโปรงให้ผมดู

“เซอร์วิสเป็นของขวัญกับพี่ชายไง ก็พี่ชายเอาแต่ดูเรนนะ แอบมองหน้าอกเรนนะด้วย เลยอยากให้พี่ชายดูข้างในด้วย พี่ชายจะได้เอาไปฝันถึงได้ไง”

“จะบ้าหรอไงหะ… ยัยบ้านี่… ฮือๆ …”

“เรนนะไม่ร้องนะๆ พี่จะลืมภาพไปนะ เรนนะไม่เครียดนะครับ”

“พี่ชายต้องรับผิดชอบเรนนะด้วยนะ… อย่าลืมด้วย พี่ชายต้องมากินที่ร้านทุกวันนะคะ หนูกับเรนนะจะรอนะ จุ๊บ…”

หลังจากรุกะพูดจบก็เข้ามาหอมแก้มผมอย่างกะทันหัน ครั้งแรกในชีวิตของผมที่มีเด็กสาวตัวน้อยๆ นำริมฝีปากเข้ามาสัมผัสที่แก้ม นับเป็นสัมผัสที่… ช่างมหัศจรรย์จริงๆ นอกจากผมที่ตกใจแล้ว เรนนะที่อยู่ข้างๆ ก็ตกใจ และแสดงอาการเขิลอายไปพร้อมกัน ผมจึงได้ทางรอดเพื่อปลอบใจเรนนะที่กำลังร้องไห้อยู่ และแก้ไขสถานการณ์ดังกล่าว ดังนั้นผมได้เลือกที่จะ…

“จุ๊บ…”

เรนนะหน้าแดงปี๊ดขึ้นมาทันทีที่โดนผมหอมแก้มเข้าไป ไม่ถึงสามวินาทีเรนนะก็เป็นลมล้มลงไปทันที เสียงล้มได้ยินถึงข้างล่าง ขณะที่ผมและรุกะกำลังตกใจอยู่นั่น ก็มีเสียงเปิดประตูออกมา

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ เสียงดังไปถึงข้างล่างเลย”

ผู้เป็นพ่อของทั้งสองสาว เปิดประตูออกมา พบกับภาพที่ชวนในสะพึงตา นั้นคือ ลูกสาวคนหนึ่งกำลังยืนตกใจ ส่วน
อีกคนเป็นลม และมีผู้ชายที่เข้ามากินอาหารกำลังจับไหล่ของเธออยู่

“เรนนะเป็นอะไรลูก ตอบพ่อสิ แกทำอะไรลูกสาวฉัน”

ผู้เป็นพ่อโมโหขึ้นมาทันที หลังจากเห็นสภาพลูกสาวในปัจจุบัน

“ป๊ะป๋า ใจเย็นก่อนนะ พี่ชายเค้าไม่ได้ทำอะไรนะ เรนนะเขา เออ… พวกเราเล่นเกมกัน แล้วมีเรื่องตกใจ เรนนาก็เลยช็อคเป็นลมเฉยๆ ไม่ได้บาดเจ็บอะไรคะ”

“มันต้องเป็นเพราะผู้ชายคนนี้แน่ๆ รีบจ่ายเงินแล้วก็ไสหัวไปได้แล้ว”

ผู้เป็นพ่อยังไม่สามารถสงบสติลงได้ ถึงแม้ว่ารุกะจะพยายามอธิบาย

“พี่ชาย หนูว่าพี่ชายจ่ายเงินแล้วไปก่อนดีกว่านะ เดี๋ยวหนูอธิบายให้พ่อฟังให้นะ”

หลังจากพูดจบ ผมจึงได้เลือกตัดสินใจเชื่อตามรุกะ โดยจ่ายเงินให้เจ้าของร้าน และรีบชิ่งเดินทางไปจากร้าน โดยมีรุกะเดินไปส่ง

“พี่ชายคะ พรุ่งนี้พี่ชายต้องมาหารุกะ แลกเปลี่ยนกับที่ให้รุกะช่วยด้วยนะ”

รุกะเข้ามากอดแขนผมก่อนที่จะแยกจากไป พร้อมกับออดอ้อนเป็นครั้งสุดท้ายในวันนี้ สายตาของเธอช่างมีความ
เจ้าเล่ห์ไม่เปลี่ยนไปจากนาทีแรกที่ได้เจอจริงๆ

“รักพี่ชายนะ~ แบร่~”

หลังจากจบเหตุการณ์ดังกล่าวผมจึงได้เดินกลับต่อไปที่โรงแรม เป็นเหตุการณ์ที่เล่าแล้วคิดถึงเสมอแม้ว่าทุกวันนี้ ถึงแม้ว่าผมเองจะรู้ว่ารุกะและเรนนะเองก็คงลืมเรื่องราวของผมไปหมดสิ้นหลังจากที่ผมเสร็จสิ้นภารกิจและเดินทางออกจากเมืองเซเวลแห่งนี้ไป

ชินพัฒน์ แก้วชินพร

Back to Top