W5-AS งานในห้องเรียน

W5-AS งานในห้องเรียน

มีฉากมา แล้วให้บรรยายตัวละคร และการพบกับตัวละครนั้นๆ ภายใน 10 นาที

SD: 1

หลังนัดแนะกับมิยูว่าให้ไปเจอที่กระท่อมติดแม่น้ำหลังบ้าน ผมก็ได้ตัดสินใจเดินออกจากงานมาก่อน ใช้เวลาประมาณ 10 นาทีก็เดินมาถึงกระท่อม

“มิยูน่าจะใช้เวลาอีกสักพักในการมาที่นี่ ดังนั้นเดี๋ยวเราเดินเล่นแถวนี้ก่อนดีกว่า”

รอบข้างกระท่อมไม้หลังนี้รอบล้อมไปด้วยต้นไม้ใหญ่ มีแม่น้ำขนาดย่อมๆ อยู่ข้างหลัง กระท่อมหลังนี้จะมีติดตั้งกังหันขนาดใหญ่ไว้สำหรับสร้างพลังงานน้ำให้กับบ้านของพวกเรา ผมกับมิยูมักจะมานัดเจอกันที่นี่ทำเรื่องลับด้วยกันเสมอ เพราะปลอดภัย และห่างจากผู้ใหญ่ที่จะเข้ามาเห็น อักทั้งกระท่อมก็สร้างด้วยไม้อย่างหนาจึงสามารถกั้นเสียงได้อย่างดี

ผ่านไปกว่าชั่วโมงมิยูก็ยังไม่มาจนผมเรื่องแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับมิยูหรือเปล่า แต่ก็ได้แค่ยืนรอหน้ากระท่อม หวังว่ามิยูจะปลอดภัยและมาถึงที่นี่โดยไว

SD: 2

อีกชั่วโมงหนึ่งจะถึงเวลาที่นัดกันไว้ระหว่างผมกับเขา นักสืบที่ผมจ้างสืบเรื่องของภรรยาผมเอาไว้ เรานัดเจอที่ร้านมินิมาร์ทชั้น 2 ของตึกชิคาว่า ผมได้มาถึงก่อนและสั่งเครื่องดื่มจากร้านคุณยายมายืนรอ ระหว่างนั้นก็ใช้เวลาในการดูดดื่มธรรมชาติรอบข้างยามกลางดึกที่เงียบสงบ ท้องฟ้าวันนี้เป็นสีน้ำเงินเข้ม ตึกบ้านช่องรอบข้างเปิดไฟสว่างสู้กับความมืด นอกนั้นก็มีโตเกียวทาวเวอร์อยู่ไกลๆ ลิปตา

บรรยากาศในมินิมาร์ทที่ผมยืนรออยู่นั้นปูด้วยพื้นขาวสลับดำ มีพนักงานบริการเป็นคุณยายค่อนข้างมีอายุ ใส่แว่นต้อนรับอย่างอบอุุ่น ในร้างเองก็มีของกินให้เลือกสั่งมากมาย อีกทั้งมีเคาเตอร์เล็กๆ ให้หยิบซื้อได้เองด้วย

SD: 3

พวกเราได้รับคำสั่งให้เข้ามาหามัสกินผู้เป็นเภสัชกรมือหนึ่งในป่านี้ ซึ่งเขาอาศัยอยู่ในส่วนลึกของป่าที่ชื่อว่า ดงเห็ดยักษ์ เมื่อพวกเราเข้ามาถึง ภาพที่เห็นคือมีแต่เห็ด เห็ด และเห็ดเต็มไปหมด

ต้นไม้ขนาดใหญ่ในป่าล้วนมีเห็ดขนาดใหญ่โตขึ้นมา ระหว่างต้นไม้มีสะพานขนาดใหญ่ถูกสร้างเอาไว้ ไม้และเชือกถูกพันกันเอาไว้อย่างแข็งแรง แต่ด้านล่างของสะพานก็มีกองหินที่แหลมคม ดังนั้นพวกเราจึงเดินอย่างระมัดระวังอย่างมาก เพื่อข้ามสะพานไป เพราะหากพลาดไปอาจโดนแทงทะลุตายได้

บรรยายชุดตัวละคร

CD: 1

“พร้อมรบแล้วค่ะ”

มายะเปิดเผยตัวออกมาหลังจากเข้าไปแต่งตัวอยู่ข้างหลัง ซึ่งพอผมได้เห็นก็ถึงกับตกตะลึงกับความเตรียมพร้อมของเธอ อันได้แก่ โล่ขนาดใหญ่ที่สามารถปิดร่างขนาด 160 ซม. ของเธอได้มิดชิด โดยเป็นโล่ยุโรปเหล็กมีรูปกาชาดคาดอยู่บนโล่ และตกแต่งด้วยสีขาวสลับน้ำเงิน ระหว่างช่องในพื้นที่สีน้ำเงินมีเครื่องหมายบวกเต็มไปหมด

ในมือขวาของเธอมีปืนชอตกันอยู่ พร้อมกับมีเข็มขัดก็บรรจุกระสุนกว่า 10 นัดเอาไว้ พร้อมมีมีดและปืนสั้นคาดอยู่ในเข็มขัดด้วย

นอกจากอาวุธและโล่แล้ว เธอก็ใส่หมวกทรงสูงแบบเรนเจอร์ ชุดเกราะเบา สวมกระโปรงดำแบบนักศึกษามหาวิทยาลัยที่เข้ากับอายุของเธออย่างเดี

ใบหน้าขาวน่ารัก ดวงตาสีแดงเพลิง และผมสีแดงทรงพลังนี้ส่งผมให้เธอดูดุดันมากขึ้น

CD: 2

เมื่อผมเข้ามาในห้องศาสตราจารย์ก็พบเธอนั่งอยู่ เด็กสาวผู้ได้ชื่อว่าเป็นจักรกลสังหารคนแรกของโลกที่ศาสตราจารย์ได้คิดค้นขึ้นมา หรือ มิซากิ

มิซากิมีดวงดาสีเหลือง ผมสีฟ้าอ่อน สวมชุดดำไปทั้งตัว ซึ่งในตอนนี้น่าจะเป็นขณะกำลังชาร์ตไฟก็เลขมีสายมากมายไปหมดที่เชื่อมต่อบริเวณสะโพกของเธอ สายถูกเอาไปซ่อนไว้ใต้กระโปรงยาว ทำให้มองเห็นไม่ชัดว่าชุดเชื่อมต่อเป็นอย่างไรกันแน่

ขาของเธอใส่เสมือนถุงน่องดำยาว ด้านบนมีเสื้อตัวในดำคลุมตัวและมีเสื้อตัวนอกสั้นถึงหน้าอกครอบไว้ เป็นแขนยาวถึงฝ่ามือเลยทีเดียว ส่วนคอก็มีผ้าปกคลุมสลับสีดำขาว และมีริบบิ้นเล็กๆ ผูกตรงปลาย

CD: 3

การปรากฏตัวขององค์หญิงดาบ ทำให้เจ้าชายทั้งหมดต่างตกใจและหวั่นไหว องค์หญิงดาบสโนไวท์มาในชุดเจ้าหญิงอัศวิน ทรงผมเธอสีขาวยาวลงมาถึงเอว บนหัวเธอมีดอกไม้สีขาวขนาดใหญ่ตกแต่งเอาไว้มากมาย ผมหน้าม้า ดวงตาสีเทาโต ชุดของเธอมีการฟู่ๆ ไปทั้งตัว เป็นผ้าสีขาวมีขอบสีเหลือง สิ่งที่แปลกตาสุด คือ ช่วงขาของเธอที่ใส่เกราะแบบอัศวินส้นสูง ในมือถือเรียเปียที่พร้อมแทงทุกอย่างให้ทะลุขาดวิ่น

โครงสร้างการ์ตูนสั้น

“จะเกิดอะไรถ้าหนุ่มเซ่อกลายเป็นหนุ่มหล่อในฝัน”

ตัวละคร
โคดามะ: นางเอก ชอบส่องหนุ่มหล่อ ติด IG มือถือ
ฮิโนะมิยะ: พระเอก เป็นพวกดูบรรยากาศไม่เป็น

โครงเรื่อง

  • แนะนำนางเอก และพระเอก
  • พระเอกถูกขอให้มาขอโทษนางเอก แต่เกิดเหตุให้พระเอกได้เปลี่ยนภาพลักษณ์ขึ้น
  • พระเอกมาในลุคใหม่ หล่อตามสเปกนางเอก ถูกคนอื่นรุมจีบ พระเอกเอาตัวรอดด้วยการบอกเป็นแฟนกับนางเอก
  • พัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างพระเอกกับนางเอกที่ยังเป็นแฟนปลอมๆ
  • เกิดเรื่องเข้าใจผิด พระเอกเห็นนางเอกกับอาจารย์แล้วได้ยินบอกรัก
  • พระเอกขอเลิกความสัมพันธ์ปลอมๆ กับนางเอก
  • พระเอกกับนางเอกเคลียความเข้าใจผิดกัน
  • พระเอกรู้เรื่องราวทั้งหมด แสดงความรักต่อกันและกัน จบ

เรื่องสั้น บทสนทนาแมว

บรรยากาศเกิดขึ้นในบ้านของเรย์และริน ในขณะที่รินต้องการขอแม่เพื่อเลี้ยงแมวตัวใหม่

“แม่ค่ะ ให้หนูได้เลี้ยงหยางเถอะนะคะ”

“แม่ก็บอกไม่ได้ยังไง ก็หนูไม่ยอมดูแลหยางเลย ปล่อยให้แม่ต้องเป็นคนดูแลให้ข้าวให้น้ำคนเดียว”

“โถ คุณแม่ ก็ช่วงนี้หนูมีงานที่โรงเรียนเยอะมาก ก็เลยลืมไปบ้างเท่านั้นเอง ตอนนี้งานหนูน้อยแล้ว มีเวลากลับมาดูแลเต็มที่แล้วค่ะ”

“แม่ครับ ให้โอกาสรินหน่อยเถอะครับ แกเองก็คงได้บทเรียน”

“น้องแกมันได้บทเรียนอะไรด้วยหรือ”

“บทเรียนว่าถ้าตัวเองไม่ดูแลก็จะทำให้คนอื่นลำบากแทนไงครับ”

“แม่ก็ไม่ได้ลำบากอะไรนะ เลี้ยงพวกแกลำบากกว่าตั้งเยอะ”

“แป่ว แม่ก็ช่วยลำบากอะไรหน่อยเถอะครับ

“หยาง เองก็น่ารักกว่าพวกเราสองคนอีก”

“เอ๊า ทำไมผมโดนด่าด้วยล่ะครับเนี้ย”

“แม่รู้ไหม ผมนี้ใช้เวลาศึกษาข้อมูลว่า 25 ชั่วโมงต่อวัน ในการดูแลน้องหยิน แมวในอ้อมกอดผมเลยนะ”

“วันหนึ่งมันมีแค่ 24 ชั่วโมงเองโวย!” รินถึงกับหลุดคำไม่สุภาพเมื่อเจอการเล่นมุกของพี่ชาย

“แม่ก็เห็นแกหลับ 4 ทุ่ม ตื่น 6 โมง ปกติจะไปใช้เวลา 25 ชั่วโมงได้อย่างไร”

“เรื่องมีอยู่ว่า…”

“เมินพวกเราเลยสินะ” “เปลี่ยนเรื่องเฉย”

“แมวเนี้ยเข้ามาในชีวิตของมนุษย์ตั้งแต่ 9,500 ปีก่อน สมัยที่ประเทศไทยยังไม่เป็นรูปเป็นร่างเลยนะ”

“แล้วสมัยนั้นมันสมัยไหนละ”

“หนังสือเขาก็บอกมาแค่นี้และ ผมก็ไม่รู้ว่าเป็นสมัยไหน”

“…”

“…”

“ช่วงแบ่งเวลาสัก 10 นาที จาก 25 ชั่วโมงไปหาคำตอบก็น่าจะได้แล้วนะพี่”

“นั้นสิ”

“แต่นอกจากเรื่อง 9,500 ปีก่อน ก็ยังมีหลักฐานเก่าแก่มากๆ อีกชิ้น คือ การทำมัมมี่แมวที่ในสมัยอียิปต์โบราณ”

“อียิปต์โบราณ มันแค่ประมาณ 5,000 ปีเองไม่ใช่หรอคะพี่”

“โห ห่างกัน 4,500 ปีเลย แล้ว 9,500 ปีเอามาจากไหนนะเรย์”

“…”

“เราข้ามๆ เรื่องนี้กันไปก่อนเถอะ แม่กับรินนี้ก็ช่างสงสัยเรื่องอะไรจุกจิกแบบนี้”

“ตัวเป็นคนเริ่มเล่าเองแท้ๆ แล้วก็เปลี่ยนเรื่องเฉย”

“โตไปลูกเราต้องเป็นผู้ใหญ่ไม่ได้ความแน่ๆ เลยแหะ”

“หนวกหูเฟ้ย อย่าไปสนใจเรื่องนี้กันเลย เปลี่ยนเรื่องเถอะ”

“นอกเหนือจากหลักการการทำมัมมี่แล้ว ก็ยังพบภาพวาดและรูปถ่ายขาวดำว่าแมวในสมัยโบราณนั้นยังมีรูปแบบน้อยกว่าสมัยนี้มาก โดยเป็นแมวที่มีรูปร่างเล็ก ขนสั้นมีแต้มสีน้ำตาล”

“เดี๋ยวก่อนนะพี่เรย์ เรื่องขนาดตัวหนูพอเข้าใจได้ แต่สีเนี้ยตอนแรกพี่บอกภาพถ่ายขาวดำไม่ใช่หรอ แล้วรู้ว่าสีน้ำตาลได้ยังไง”

“ก็เขาว่ามาแบบนี้”

“เขานี้ใครหรอเรย์ ใช่คนเดียวกับเรื่อง 9,500 ปีหรือเปล่า”

“เอาเรื่อง 9,500 ปี ไปทิ้งที่ไหนก็ได้ก่อนครับแม่ มันจบแล้ว จบเลย ให้มันผ่านๆ ไป”

“ก็เลิกไปแล้ว ให้มันจบๆ กัน~” รินริงคอรัสต่อจากเรย์ทันทีที่เรย์พยายามเปลี่ยนเรื่อง”

“…” เรย์ถึงกับถอนหายใจ เมื่อโดยแม่และรินรุม

“พี่ขอตัวไปนอน ซบพุงร้องไห้กับหยินแล้วดีกว่า”

“ใจเย็นพี่เรย์ ช่วยน้องก่อนนะพี่ชายคนเก่ง หนูยังอยากฟังเรื่องของพี่นะคะ”

“แม่ง ฟังดูยังไงก็ไม่เหมือนคนจะอยากฟัง”

“น่าๆ เรย์ก็อย่าไปถือสาน้องเลย น้องเข้ายังเด็ก”

“แม่ด้วยตัวดีพอกับน้องรินเลย ไม่สนใจเรื่องที่ผมไปศึกษามากว่า 25 ชั่วโมงต่อวันเลย”

“ก็บอกแล้ววันหนึ่งมีแค่ 24 ชั่วโมงพี่ชาย”

“เราข้ามเรื่องประวัติศาสตร์แล้วมาเริ่มเรื่องอื่นกันดีกว่า”

“ริน เธอรู้ไหม แมวชอบกินอะไร

“me-x คะ”

“ริน เธอจะพูดชื่อแบรนด์นี้ไม่ได้นะ ต้องตอบว่า PurinaOne สิ”

“ทำไมพูดชื่อก่อนหน้าไม่ได้ละคะ ทั้งที่บ้านเราก็ใช้อยู่”

“ก็เขาไม่ได้จ่าย”

“…”

“…”

“เราต้องพูดแบรนด์ที่เขาให้เงินเราจึงแม้ว่าเราจะไม่เคยกินก็ตาม”

“พี่เคยกินอาหารแมวด้วยหรอคะ”

“อร่อยมากล่ะ สัมผัสเนื้อเต็มๆ ถุย ไม่ใช่โวย”

“หมายถึงน้องแมวกินสิ พี่แค่เลือกใช้คำพูดผิดเฉยๆ”

“ปกติก็เห็นแมวกินได้หลายอย่างนะคะ อาหารเม็ด อาหารกระป๋อง อาหารเปียก ข้าวคลุกประทู และอื่นๆ ที่หนูก็ยังคิดไม่ออก”

“จริงๆ แล้วเนี้ยนะ แมวเป็นสัตว์กินเนื้ออย่างเดียวรู้ไหม มีปัญหาในการย่อยพืช”

“อันนี้แม่ว่าเป็นสาระที่เราพูดที่สุดในวันนี้เลยนะ”

“นี่ ผมเป็นลูกของแม่จริงหรือเปล่าเนี้ย ไม่มีความเชื่อใจในตัวลูกชายสุดหล่อคนนี้เลย”

“แหวะ จะอ๊วก ถ้าพี่หล่อ แฟนหนูก็เป็นเทพบุตรแล้วละ”

“เดี๋ยวนะ ริน ลูกมีแฟนแล้วหรอ บอกแม่มาเดี๋ยวนี้เลยนะ”

“ชิบหายละ”

“นอกจากแมวจะเป็นสัตว์กินเนื้ออย่างเดียวแล้ว รู้ไหมแมวยังต้องการโปรตีน…”

“เงียบก่อนเดี๋ยวนี้ เรย์ แม่มีเรื่องต้องคุยกับรินก่อน”

“สัตว์ที่กินทั้งพืชและสัตว์ ต้องการโปรตีนในอาหาร 4% แต่แมวต้องการโปรตีนถึง 20% เลยรู้ไหมริน”

ทันใดนั้นแม่ก็ปล่อยอัลติซัดเรย์ลงไปนอน

“ก็บอกแล้วให้หุบปากก่อนเรย์ แม่ต้องคุยกับรินเรื่องแฟนก่อน”

“หนูล้อเล่นคะแม่ หนูจะไปมีแฟนได้ยังไง หนูเพิ่งอายุ 14 เอง”

“แล้วหนุ่มหล่อที่เห็นเดินด้วยกันในโรงเรียนละริน เป็นผัวหรือไง ไม่ใช่แฟน”

“พี่ชายอยากตายจริงๆ ใช่ไหมคะ ขออนุญาตนะคะพี่ชาย”

หลังจากพูดจบ รินก็เอาเท้าเหยียบไปที่ขาของเรย์ขณะที่กำลังล้มนอนอยู่

“พี่กำลังปวดขาพอดี กดแรงๆ ตรงนั้นดีมากเลยริน”

“ไปตายสะ” รินเลื่อนจากการเหยียบขา เข้ามาเหยียบที่น้องชายของเรย์ แต่เรย์ยังโชคดีที่รู้ตัวหนีได้ทัน

“จะเล่นแรงไปแล้วนะริน เดี๋ยวพี่จะไปฟ้องกายนะ”

“กายไม่เกี่ยว พี่ห้ามไปยุ่งกับพี่เขานะ”

“อ๋อ แฟนรินชื่อกายใช่ไหม”

“…”

“ใช่ครับแม่ เป็นรุ่นพี่ปี 2 อยู่โรงเรียนเดียวกับริน”

“…”

“รินชอบโกหกว่าไปเที่ยวกับผม แต่จริงๆ ไปเที่ยวกับกายครับ”

“…”

“วันนั้นเห็นมีรอบจูบที่คอด้วยครับแม่ ไม่รู้ว่าทั้งสองคนแอบไปทำอะไรกันมา”

“หนูเกลียดพี่ ฮืออออออออ” รินรับสถานการณ์ไม่ได้และลงไปร้องไห้”

“เมี้ยว… หิวข้าว เมี้ยว… หิวข้าว”

“โอ๋ๆ หยางหิวข้าวแล้วหรอลูก ปะๆ เดี๋ยวแม่เทอาหารให้กิน”

“ฮือๆ พี่ชายบ้า หนูเกลียดพี่ที่สุดในโลกเลย”

“โอ๋ๆ รินไม่ร้องนะครับ” เรย์เข้าไปปลอบริน พร้อมกับลูบหัวเบาๆ

“ขอบคุณนะพี่ชาย อยู่นิ่งๆ นะ”

“ได้สิ น้องสาวที่รักของพี่”

“ตายสะ ไอ้พี่บ้า” รินปล่อยหมัดเต็มพลังเข้าหน้าท้องจนกระเด็นไปติดกำแพง

“จีจี อีซีย์” รินแลบรินไปให้เรย์ และหนีไปหาแม่

“see again yesterday อย่าลืมเป็นร้อนในนะครับ เจอปืน”

หลังจากพูดจบ เรย์ก็สลบลงไป

Back to Top